We zijn alweer ruim een week onderweg en hebben nog niets
(behalve een paar foto’s) van ons laten horen. Is er dan niets bijzonders
gebeurd? Ja….en Nee. Laten we bij het begin beginnen……
Woensdag 1 mei om 9.15 trokken we de deur van de Claes
Boesserstraat achter ons dicht, Jan enthousiast en Lia met gepaste tegenzin. De
eerste stop zou weer zijn camping de Birkelt in Luxemburg maar dat liep even
anders. Om half 3 waren we op de plaatst van bestemming. Receptie gesloten
i.v.m. middagrust (ouderwetse regel maar ja je hebt het er maar mee te doen)
dus maar even wachten tot 3 uur. Ondertussen even kijken of ons “eigen” plekje
nog vrij was. Pech er stond nu een of andere Indianen tent en rond om kant ern
klare tenten en sta-caravans. De camping is inmiddels overgegaan in andere
handen en het “echte” kamperen raakt dus in het verdomhoekje. De oud collegega
van Jan, die inmiddels inboedel van de Birkelt is geworden, was er ook nu en
liet ons weten dat er alleen nog plaats was beneden op de camping omdat
iedereen naar boven was getrokken omdat er beneden enorm veel herrie is door
bouw werkzaamheden, bovendien was het heel druk door de voorjaarsvakantie,
hadden wij effe niet aan gedacht. Wat te doen…..
Luxemburg heeft meer campings en dichtbij, met iets minder
faciliteiten zoals een overdekt zwembad, animatie, etc. ligt “Auf Kengert” we
hebben onze sleurhut daar nog nooit neer gezet maar eens moet de eerste keer
zijn en het was zeker niet de laatste keer, lekker rustig en mooi en niet te
vergeten, zoals zij in het informatieboekje laten weten (Wie houdt nou wie voor
de gek) is het een “groene”camping want ze betrekken hun stroom van Nederlandse
windmolenns!!!!!
Met een half uurtje stond de boel op zijn plaats en zaten we in het zonnetje met een kop koffie en later een glaasje wijn, maar dat was ook voor het laatst de 3 dagen dat we er waren want er volgde regen en natte sneeuw. Tussen de bedrijven door heeft Jan de buren nog even uitgelegd hoe je een caravan neer zet. Ze hadden hun tweede caravan maar waren nog steeds beginnend kampeerder en mevrouw werd misselijk in de wagen want je lag scheef in bed en alle kastjes konden op niet dicht of vielen steeds open. Om weer even goed te slapen, zonder uit je bed te rollen, lieten ze de caravan achter op de camping en gingen dan een paar dagen naar huis in Nederland (Best bij Eindhoven) voor hun ca. 2 uur rijden.
Met een half uurtje stond de boel op zijn plaats en zaten we in het zonnetje met een kop koffie en later een glaasje wijn, maar dat was ook voor het laatst de 3 dagen dat we er waren want er volgde regen en natte sneeuw. Tussen de bedrijven door heeft Jan de buren nog even uitgelegd hoe je een caravan neer zet. Ze hadden hun tweede caravan maar waren nog steeds beginnend kampeerder en mevrouw werd misselijk in de wagen want je lag scheef in bed en alle kastjes konden op niet dicht of vielen steeds open. Om weer even goed te slapen, zonder uit je bed te rollen, lieten ze de caravan achter op de camping en gingen dan een paar dagen naar huis in Nederland (Best bij Eindhoven) voor hun ca. 2 uur rijden.
Zaterdag zijn we
verder getrokken naar Franrijk, bij het oprollen van de luifel bleek dat er een
klittenbandje was los geraakt dus die kunnen we nu maar aan een kant vastzetten
is wat lastiger maar levert verder geen problemen op. Wat wel vervelend is,
vooral voor Jan, is dat de accu van de boormachine het heeft begeven dus het
in- en uitdraaien van de pootjes moet nu handmatig gebeuren. Het weer bleef
slecht een ook de vooruitzichten zijn knudde en het is koud……….
Maandag
richting Vichy gereden maar ’s-Morgens
eerst het ijs van de caravan krabben. Een rustige camping waar we een
mooie plaatst haddern en zowaar mooi weer, tenminste overdag in het zonnetje
maar ’s-Nachts was een extra dekentje nodig, tjonge wat was het koud. Voordat
we donderdag verder zouden trekken op woensdagavond nog even kijken naar de
wedstrijd van Ajax. Een halfuurtje voor de aftrap werd er op de deur geklopt
door Ben uit Lisse. Hij had een auto met nederlands kenteken gezien en daarbij
een schotel en was nu zo brutaal om te vragen of die Nederlanders misschien
voetbal gingen kijken en of hij af en
toe mee mocht kijken. Nou wat doe je dan als medelander? Je zegt tegen de man
dat hij de wedstrijd wel helemaal mag zien, hoe kun je een mens gelukkig maken?
Na afloop van het debacle hebben wij het niet meer over de wedstrijd gehad maar
over Ben. Hij is vader van 3 zoons, heeft 4 kleindochters waarvan de oudste 19
jaar is, hij heeft een rijtjeshuis met nog maar 300 euro hypotheek en dat is
niks want aan huur betaal je meer. Zijn vrouw is een (zacht uitgedrukt)
moeilijk persoon, niet erg aardig en regelt alles. Zij heeft een smartphone en
een tablet, wil eigenlijk geen contact met andere mensen kan dan bijzonder
onaardig zijn, ze heeft eigenlijk, aldus Ben, een gespleten persoonlijkheid, ze
regelt alles zoals het afzeggen
van de krant, het omzetten van abonnementen etc. kortom het
is een moeilijk mens met heel veel gebruiksaanwijzingen maar hij doet het er
maar mee. Tijdens de hele wedstrijd heeft hij gerateld en bovendien alle
spelers aanwijzingen gegeven helaas het mocht niet baten en wij waren suf geluld
jeetje wat een man…. Ja zo hoor je nog wel eens wat maar……we hebben begrip voor
zijn vrouw.
Donderdagochtend de boel weer opgebroken, na een hele nacht
regen was het gelukkig even droog, maar alle goeie dingen (en dus ook de
slechte) komen in 3en. Na het afbreken van het klittenbandje, het begeven van
de accu maakte nu de afstandsbediening van de moover geen contact meer dus is
ook nu handkracht geboden. Het lukte om samen de kar van de wiggen te halen en
aan te koppelen. Grotere zorg was om hem op de volgende camping, vlakbij het
Viadukt van Millau, waterpas te krijgen, want met anderhalf persoon (lia is nou
niet echt handig in deze) wordt dat een hele klus. Maar het geluk is met de
domme. We staan op een mooi plekkie, kijken over het riviertje de Tarn en wonder
boven wonder de plek is zo vlak dat we zonder hulpmiddelen waterpas staan.
Laten we het er op houden dat ieder krijgt wat hem/haar toekomt. Het weer is
ook hier niet je dat maar het schijnt beter te worden. Na dat de boel weer op
zijn pootjes stond is Jan gaan klooien met de moover-afstandbediening. Op het
internet werden de problemen ook gemeld met mogelijk oplossingen dus op goed
geluk aan de slag. Met veel moeite (het is maar plastic en dat breekt zo) heeft
hij een stukje van de boven- en onderlaag van elkaar weten te krijgen, Lia kon
er een stukje plastic tussen douwen en het is niet te geloven het ding maakt
weer contact dus we kunnen weer een bergie op. We blijven hier tot
waarschijnlijk maandag. Hoe dan verder?..........Jullie lezen het wel in een
volgende up-date….

Geen opmerkingen:
Een reactie posten