Maandag 20 mei,
Een week geleden zijn we vertrokken van Millau, niet over
het imposante viaduct maar kruipdoor-sluipdoor tot Perpignan, toen via de
tolweg door de Pyreneën naar Empuriabrava in Spanje waar we ons kamp hebben opgeslagen
op camping Mas Nou.
Camping Le Viaduct in Millau was heel ruim, goed sanitair
maar heel erg rustig, het beroerde weer zal daar ook debet aan zijn geweest en
een paar kilometer verder zit je in het zonnige Spanje dus waarom blijf je dan
in de nattigheid en kou hangen. Wij hebben in ieder geval na 4 nachtjes, we
wilden toch wat van de omgeving zien en die is daar werkelijk prachtig, onze
biezen gepakt en dus richting Spanje gegaan. Zoals al gemeld binnendoor, dat is
heel goed te doen en je ziet wat meer van het land en het spaart een hoop tol
uit, je doet er wat langer over maar we hebben de tijd aan ons zelf.
De afstandsbediening van de mover werkt weer als een zonnetje
maar dan moet er natuurlijk iets anders mis gaan en ja hoor……….net voor we de
tolweg zouden pakken bij Perpignan zijn we gestopt om een broodje te eten en
even wat te drinken. Open je de deur van de caravan komt een walgelijke zoete
geur je tegemoet….je kijkt om het hoekje en je ziet een rood limonadenspoor uit
het gesloten kastje richting de slaapkamer kruipen….SHIT!!!!!!! Blijkt de fles
limonade niet helemaal klem te hebben gestaan die is dus omgevallen, dop los
geschoten en…….vul maar in. Onze stop duurde dus een half uurtje langer dan
gepland. De ergste rommel opgeruimd en schoongemaakt en toen nog een uurtje
rijden naar de camping, daar een mooi plaatsje gezocht (tussen de Nederlanders
er kunnen er niet veel meer thuis zijn want dit is echt een Nederlandse enclave
in Spanje met hier en daar een Belg en in het weekeinde af een toe een
Spanjaard. We wisten dit niet maar het is wel gezellig.) en alle spullen onder
het bed vandaan gehaald en ontdaan van de limonade, de vloer opnieuw gedweild
want alles plakte toch nog behoorlijk en rook nog “heerlijk” zoet en als je
iets niet wilt is het zoetigheid open en bloot neer gooien want dat is een
uitnodiging voor de mieren en je moet er toch niet aan denken die gluipertjes
in je bed. Brrrrrrrr. Een goed begin dus van een paar weekjes Spanje. In ieder
geval zorgde het direkt voor contact met de buren die kwamen informeren wat we
(vooral Jan) toch aan het doen waren tijdens onze vakantie, blijken die dus
haast om het hoekie van de deur bij ons te wonen. Ze komen uit Landsmeer,
hebben hun caravan ook bij Waterland gekocht en zijn niet echt te spreken over
de manier van (laten we het netjes zeggen) communiceren van de grote baas en
wat de politiek betreft is buurvrouw het volledig eens met Jan zijn
standpunten. (buurman zegt niet veel die is nagenoeg doof en kan de discussies,
voor zover die er al zijn, niet goed volgen maar is het wel met zijn vrouw
eens.) Kortom de eerste uren van ons verblijf hier hadden we genoeg te doen
maar alles konden we rustig naar buiten gooien want voor het eerst sinds de
ruim 2 weken dat we onderweg waren scheen de zon en was het lekker warm (22
graden). Empuria is een vreemd stadje, het lijkt wel of de verschillende
huizenblokken om het water zijn heen gebouwd met daar tussen door een weg met
daaraan diverse supermarkten, winkeltjes en eethuisjes en overal, op de
vreemdste plaatsen, dus tussen de huizen door liggen boten groot en klein,
zeilbootjes, kano’s en waterfietsen noem maar op….of ze ooit van hun plaats
komen…. Geen idee.
Dinsdag heeft Jan het strand opgezocht en woensdag hebben we
de was gedaan, dat was leuk binnen een uur was alles kurkdroog want er stond
behoorlijk wat wind en dan dat zonnetje je kon er op wachten. Jan heeft ook de auto nog even een poetsbeurt
gegeven want dat was na 2 weken wel nodig vond hij. Had ie beter niet kunnen
doen want donderdagavond begon het te regenen en dat bleef zo tot laat
zaterdagmiddag en de paadjes op de camping veranderde dus in baggerpoelen….weg
schone auto! Zondag kwam het zonnetje weer voor de dag, nog niet fanatiek maar
het was een goede voorbode voor de rest van de aankomende week. We zijn een
stukje gaan rijden naar Cad
aques een klein dorpje over de berg en daar was het al prachtig weer maar zeker weten dat de Volendammers het plaatsje om zouden dopen tot “bedakkes”. Je komt binnen rijden, kan maar één kant op, alles is eenrichtingsverkeer, over een smalle boulevard, kunt niet keren en moet dus maar doorrijden door hele smalle straatjes de een nog steiler dan de ander en hopen dat je met een paar keer steken de bochten kunt maken zonder schade aan te richten hetzij aan je eigen auto of aan die van een Spanjaard want die parkeren daar ook nog even op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen. Het schijnt dat Salvador Dali en nog een aantal andere kunstenaars er vaak verbleven (of misschien nog wel verblijven) om er inspiriratie op te doen de omgeving leent zich er in ieder geval wel voor.
Vandaag, maandag de 20e dus, is het prachtig
weer, na de dagelijkse opruim- en poetswerkzaamheden is Jan even vertrokken
naar het strand en zorgt Lia dus even voor een berichtje naar het thuisfront.
Als er niets bijzonders gebeurd horen jullie volgende week weer iets van ons
als we weer verkast zijn naar een andere
camping. Welke??? Nog geen idee……..


